Poczet królów Polski

Polska po rozbiciu dzielnicowym.

Okres panowania Kazimierza Wielkiego uznawany jest za jeden z najważniejszych w dziejach Polski. Odbudował on zrujnowany rozbiciem dzielnicowym, zjednoczony przez jego ojca, Władysława Łokietka kraj, wprowadzając liczne reformy w wojsku, administracji, edukacji i innych dziedzinach życia państwowego. Mówi się powszechnie, że „zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną”. Ma to związek z wielkimi pracami budowlanymi, jakie zarządził za swojego życia. Prócz zamków i warowni, jakie możemy spotkać na Szlaku Orlich Gniazd, do wciąż widocznych śladów jego rządów możemy zaliczyć między innymi ufundowany przez niego jako pierwsza polska akademia Uniwersytet Jagielloński, a także krakowską dzielnicę Kazimierz.

Władysław Jagiełło, władca sąsiadującej z naszym krajem Litwy, został królem Polski w wyniku unii personalnej, dzięki małżeństwu z córką króla Ludwika Węgierskiego – królową Jadwigą. Jego czterdziestoośmioletnie rzady były najdłuższymi w historii państwa Polskiego. Dzieje jego konfliktu z Zakonem Krzyżackim opisane są szczegółowo w książce „Krzyżacy” Henryka Sienkiewicza. Królowa Jadwiga nie doczekała się wprawdzie potomstwa, ale Władysławowi udało się ustanowić swoich synów prawowitymi spadkobiercami tronu Polski, dając początek długiemu okresowi panowania dynastii Jagiellonów.